Ալեքսանդրիտ

download

Ալեքսանդրիտը  կամ ռուսական մարգարեական քարը համարվում է  ամենազարմանալի  թանկարժեք քարերից մեկը: Նրա  գլխավոր յուրահատկությունն այն է, որ փոփոխում է գույնը: Ֆինն հանքաբան  Ն. Նորդենշելդը,  ով  հայտնաբերել է  ալեքսանդրիտը  1834 թ, նկատել է, որ  այս  թանկարժեք  քարը մոմի  լույսի տակ դառնում է  մուգ կարմիր, չնայած արևի լույսի տակ   ունի  կանաչ երանգավորում:

Читать далее

Реклама

Սնկով և պանրով իտալական կոստինի

snkov-ev-panrov-kostiniՍոխը մաքրել, կտրատել, թեթևակի տապակել ձիթայուղով: Սնկերը կիսել, բարակ կտրատել: Տապակել ձիթայուղի մեջ, մինչև դառնա ոսկեգույն: Սոխը լցնել սնկի վրա, ավելացնել մանրացրած կանաչին և սխտորը, տապակել ևս մեկ րոպե: Սունկը վերցնել կրակից, ավելացնել սերուցքը, կիտրոնի կեղևը, աղ, պղպեղ, խառնել և սառեցնել: Սառչելուց հետո ավելացնել քերած պանիրը, խառնել: Հացի շերտերը ջեռոցի մեջ չորացնել երկու րոպե: Խառնուրդը քսել հացերի վրա, նորից դնել ջեռոցը, մինչև պանիրը հալվի, մոտ 3-4 րոպե: Մատուցել տաք վիճակում:

Աղբյուրը՝ այստեղ:

Նյութը պատրաստեց Ալիկ Ավանեսյանը, խոհարար

Ադամանդ

146298_original-copy

Ադամանդը եզակի քար է, չկան ամբողջովին միանման երկու ադամանդներ։ Այն լույսի անդրադարձման բացառիկ ուժ ունի։ Համարվում Է Երկրի վրա գոյություն ունեցող ամենամաքուր թանկարժեք քարը։ Ադամանդը հավերժական գոյությամբ քար Է։Ադամանդներն ունեն մշակման «դասական եղանակ»: Եվ դա պատահական չէ։ Թանկարժեք քարերն այնպես պետք է մշակվեն, որ նրանց մեջ թափանցող լույսի մեծ մասը «դուրս չգա» քարից, այլ բեկվի նիստերում և վերադառնա:

Ադամանդը համարվում է արևի քար, այն շնորհում է առաքինություն, տղամարդկություն և հաղթանակ, վանում Է մեղքերը։ Հանցագործի ձեռքին ադամանդը գործում է նրա իսկ դեմ։ Երբեք երջանկություն չի բերում նրան, ով այն գնել է. դրանք անհրաժեշտ է նվիրել։ Իր ներսում բծեր ունեցող ադամանդը համարվում Է ճակատագրական քար։

Читать далее

Ներկայանում եմ…

10436250_385203355009521_1027623505493879657_n

Ես Հարությունյան Դիանան եմ : Եկել եմ  Գեղարվեստի ավագ դպրոցից:  Ընտրել եմ նկարչություն մասնագիտությունը: Հիմա սովորում եմ  Ավագ դպրոց վարժարանում՝  11–ի դասարանում: Ընտրությունիցս երևի պարզ դարձավ, որ սիրում եմ նկարել: Վաղուց էի ցանկանում տեղափոխվել վարժարան, բայց ոչ նրա համար, որ Գեղարվեստը սրտովս չէր, կամ  չէի սիրում, այլ նրա համար, որ ընկերուհիներս էին  սովորում Վարժարանում:  Հիմա դեռ փորձում եմ գտնել իմը  նոր միջավայրիս մեջ: Չեմ սիրում, երբ օրս պասիվ է անցնում, ինձ թվում է Վաժարանը հենց այն դպրոցներից մեկն է,  որտեղ երևի թե անհնար է առանց որևէ խենթության կամ  բարձր տրամադրության: Տպավորություններս ու սպասումներս շատ-շատ են, հուսամ, որ ո՛չ տպավորություներս դեպի վատը կփոխվեն, ո՛չ էլ  սպասումներս կմնան օդում: