Ածիկ

hqdefault

Հայքը հայոց աշխարհի տանիքն է: Մի անգամ ձմեռն այնպես պինդ նստեց այնտեղ, որ ոչ ոք գարուն, ամառ ու աշուն չտեսավ: Մարդիկ տներում փակվեցին, անասունները՝ գոմերում: Մոռացան և´ վար ու ցանքս, և´ արտ ու այգի: Սերմացու ցորնահատիկները սկսեցին  ուռչել և գիշերները տարօրինակ ձայներ հանել: Մարդիկ ստիպված ցորենի մի մասը  փռեցին սկուտեղների վրա: Ամեն օր մի քիչ ջուր էին ցողում,  խոնավացնում, որպեսզի «մեղմեն սերմացուի բարկությունը»:

Բայց տասը-տասնհինգ օր հետո դրանք սկսեցին ծլել: Մարդիկ մտմտացին, մտմտացին և որոշեցին իրենց անելիքը: Հենց որ ծիլերը բարձրացան երկու մատնաչափ, նրանք ցորենն սկսեցին ծեծել սանդերի մեջ,  հյութի հետ այլուր խառնել և եփել մինչև կարմրավուն դառնալը:
Այսպես ստեղծվեց հայկական քաղցրահամ ուտելիք ածիկը: Հետո հայերը իմաց տվին միմյանց և Հայաստանի բոլոր կողմերում սկսեցին ածիկ պատրաստել ամեն տարի: Դրանով նրանք «վախեցնում էին» ձմռան աչքը. եթե մի տարի ածիկ  չեփես՝ ձմեռն աներես հյուրի նման ամբողջ տարին դուրս չի գա հայոց աշխարհից:

Աղբյուրը՝ Հայկ Խաչատրյան, «Հացապատում», 35 էջ

Նյութը պատրաստեց Անուշ Աղաջանյանը, քոլեջ, թարգմանիչ-գործավար

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход /  Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход /  Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход /  Изменить )

Connecting to %s