Լեգենդ կակաչի մասին

Կակաչի մասին առաջին գրավոր հիշատակումը վերաբերում է 11-12-րդ դարերին: Նրա պատկերները հայտնաբերվել են այդ ժամանակների Աստվածաշնչի ձեռագիր մատյաններում: Հին պարսկական գրականության մեջ ծաղիկն անվանել են «дюльбаш»՝տյուլպան, այդպես էին կոչում Արևելքում գլխարկները, որոնք հիշեցնում են այդ ծաղկի ձևը:

Կակաչ ծաղիկը սիրում էին թուրքական սուլթանները, ովքեր ցանկանում էին իրենց այգիներում ունենալ կակաչների կենդանի գորգ: Գիշերային խրախճանքների ժամանակ բաց երնկնքի տակ ինքնակալի պահանջով խումբ թփերի վրա բաց էին թողնում կրիաներ, որոնց պատյանների վրա ամրացված էին վառվող մոմեր: Գեղեցիկ ծաղիկների մեջ թափառող կրակները հիասքանչ էին: Պարսիկ բանաստեղծ Հաֆիզը գրել է կակաչների մասին. «Նրա աղջկական գեղեցկության հետ չի կարող համեմատվել անգամ վարդը»: Մի հին ձեռագրում ասված է. «Այս ծաղիկը բույր չունի, ինչպես երգերի գեղեցիկ սիրամարգը: Բայց կակաչը հայտնի է իր երփներանգ թերթիկներով, իսկ սիրամարգն՝ իր խայտաբղետ փետուրներով»:
Կակաչի մասին լեգենդը բարձրաձայնում է, որ հենց դեղին կակաչի կոկոնի մեջ է թաքնված երջանկությունը, բայց ոչ ոք չէր կարող հասնել նրան, քանի որ կոկոնը չէր բացվում: Սակայն մի անգամ մի փոքրիկ տղա իր ձեռքը վերցրեց դեղին ծաղիկը, և կակաչն ինքն իրեն բացվեց: Մանկան հոգին, անհոգ երջանկությունը և ծիծաղը բացեց կոկոնը:

Աղբյուրը՝ այստեղ:

Թարգմանությունը՝ Մերի Ավչյանի, Քոլեջ, 2-րդ կուրս

Реклама

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход / Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход / Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход / Изменить )

Google+ photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google+. Выход / Изменить )

Connecting to %s