Գեղեցկության առաջին սրահները Ռուսաստանում

1474243312_65a5

Մինչև 1702թ, երբ  Պետրոս Առաջինը բառացիորեն ստիպեց ազնվականությանը ընդունել եվրոպական նորաձևության միտումները, արտաքին տեսքի և կոսմետիկայի հանդեպ վերաբերմունքը բավականին  պարզունակ էր: Մարդիկ բավարարվում էին  սափրիչի ծառայություններից, օգտագործում էին սեփական պատրաստած միջոցները:

Սակայն 18 –րդ դարի սկզբում, երբ ազնվական  կանանց    թույլատրեցին հաճախել  պարահանդեսների և այլ  հանդիսավոր միջոցառումների, գեղեցիկ արտաքինը  դարձավ գրեթե ամենակարևոր մարդկային որակը: Ճիշտ է այդպիսի ճոխություն կարող էր իրենց թույլ տալ միայն էլիտան:    Այդ պատճառով  կայսրության բնակչության  մյուս շերտերը ստիպված էին  բավարարվել  թափառող սափրիչների  ծառայություններից: Նրանց  բոլոր  բարիքները իրենց հետ էին, մի մեծ   արկղ՝  կոսմետիկայով, օծանելիքով  և գործիքներով,   մինչև անգամ հատուկ աթոռը իրենց հետ էր:

1812թ –ի  պատերազմից հետո  նորաձև դարձավ  Փարիզից մասնագետներ հրավիրելը: Գալով  Ռուսաստան՝ օտարերկրացիները   բացեցին նորաձև  հաստատություններ` շքեղ կահույքով, հայելիներով: Հետագայում պատմական իրադարձությունները խոչընդոտեցին  գեղեցկության  արդյունաբերության  զարգացմանը, իրար հաջորդող  հեղափոխությունները և Սովետական Միության ձևավորումը  պահանջում էին համախմբել ժողովրդի ամբողջ ներուժը հանուն ընդհանուր գործի:

1910 թ — ին ոչ պակաս կարևոր  իրադարձություն դարձավ  հեղինակավոր կոսմետոլոգ և  օծանելիքագործ  Ա. Մ- Աստրաումովի   հատուկ լաբարատորիայի բացումը  Մոսկվայում, որը շուտով   վերածվեց  բուժական կոսմետոլոգիայի ինստիտուտի՝  այդ  ժամանակ  աշխարհում միակը: Այստեղ կարելի էր օգտվել տարբեր ձևերի ծառայություններից՝ մանիկյուրից մինչև մաշկի տարբեր հիվանդությունների և մազաթափության բուժումը:

Երկրի վրա ծանրացած «երկաթե  վարագույրը»  լիովին բացառեց արևմտյան աշխարհից գաղափարներ վերցնելու հնարավորությունը:

Սակայն  Մոլոտովի կնոջը՝ Պալինա Ժեմչուժինային, հաջողվեց հասնել կարևոր փոփոխությունների գեղեցկության արտադրության ոլորտում: 1929 թ-ին լինելով Փարիզում՝ նա զարմացավ սրահների հսկայական քանակից:  Վերադառնալով տուն՝ նա հասավ այն բանին, որ 1930թ- ին նմանատիպ հաստատատության բացեց:   Սովետական երկրում «Գեղեցկության սրահ» բառակապակցությունը համարվում էր բուրժուական, այդ պատճառով որոշեցին  վերանվանել  բժշկական կոսմետոլոգիայի սենյակ: Այստեղ հաճախորդները կարող էին անցնել  մերսման կուրս դեմքի համար  Պոսպելովի  մեթոդով,  կոսմետիկական և հիգենիկ մերսման  կուրս, անհրրաժեշտ խնամք` գլխամաշկի և մազերի համար:

Մինչև  1935 թ-ը նմանատիպ կաբինետներ բացվում են այլ շրջաններում: Բայց եթե Եվրոպայում և Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում գեղեցկության սրահները  զուգորդվում էին բիզնեսի հետ, ապա բուժական կոսմետիկայի սենյակները  Սովետում ` քաղաքականության  հետ: Սովետական   կինը չէր կարող նման լինել արևմտյան երկրների կնոջ կերպարին, այդ պատճառով խոսելով կոսմետոլոգիայի մասին՝ շատ մեծ տեղ էր տրվում հիգիենային, այլ ոչ գեղեցկությանը,  որպես այդպիսին: Բժշկական կոսմետիկայի սենյակները օգտագործվում էին  որպես անձնական հիգիենայի դաստիարակության   միջոց:

Երկրորդ համաշխարհային պատերազմը ստիպեց ընդհանրապես մոռանալ գեղեցկության մասին և բժշկական կոսմետիկայի զարգացման վերսկսումը հնարավոր դարձավ միայն 50-ական թվականներին:

Աղբյուրը՝  այստեղ:

Թարգմանությունը ռուսերենից Անի Հարությունյանի, Քոլեջի շրջանավարտ:

 

Реклама

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход /  Изменить )

Google photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google. Выход /  Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход /  Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход /  Изменить )

Connecting to %s