Անխոս ըմբռնում

Սյոգուն Իեմիցուն մի սիրելի չինական շուն ուներ։ Դա մեծ Կոբել էր։ Իեմիցուն հոգատարորեն խնամում էր շանը և միշտ հետը տանում զբոսանքի։

Մի օր, ինչպես ամեն անգամ, Սյոգունը զբոսնում էր շան հետ։ Շունը, ինչ-որ բանից վախեցած, սկսեց հաչել Իեմիցուի վրա։ Սյոգունը հնարավոր ամեն ինչ արեց, որ հանգստացնի շանը, բայց շունն ավելի ուժեղ էր հաչում։ Սյոգունը հունից դուրս եկավ, որը բոլորովին բնորոշ չէր նրան։

-Ի՞նչ պատահեց քեզ զզվելի շուն, ինչու՞ ես հաչում տիրոջդ վրա, դու ի՞նչ է, մոռացե՞լ ես, թե ով է քո տերը։

Իեմիցուն որոշեց, որ շան ականջները շատ երկար են, դրա համար էլ հաչում է։

— Հե՛յ, որևէ մեկը կա՞ մոտակայքում, մկրաʹտ բերեք և կտրեʹք նրա ականջները։

Սպասավորներից մեկը նետվեց դեպի մկրատը, բայց այդ պահին Սյոգունին մոտեցավ Օշոն։ Օշոն թքեց ձեռքի ափում, և մոտեցրեց կատաղած կենդանուն։ Շուտով շունը լռեց և սկսեց լիզել Օշոյի ձեռքը։

Իեմիցուն զարմացավ և հարցրեց․

— Ի՞նչ առանձնահատուկ բան կա Ձեր ձեռքի ափում, Ձենիʹ վարպետ։ Ինչպե՞ս կարողացար այդքան հեշտորեն հանգստացնել կատաղած շանը։

— Սա բարձրագույն գործունեության արդյունք է, ես հանգստացրի նրան՝ լուռ հասկանալով և միտքս դեպի նրան ուղղորդելով։

— Հա՜,- միայն այս կարողացավ արտաբերել ապշահար Սյոգունը։

Աղբյուրը՝ այստեղ։

Թարգմանությունը ռուսերենից՝ Լիլիա Ղուլյանի, Քոլեջ, 2-րդ կուրս

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход /  Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход /  Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход /  Изменить )

Connecting to %s