Միքելանջելլո

13ce5705f985d73ac9ad8ed2004a626f

Պատմական առակ

Երբ Միքելանջելլոն մարմարե հսկա բեկորից քանդակեց Դավթի հայտնի արձանը, ողջ ազնվականությունն ու քաղաքի բնակիչները եկան տեսնելու այս հրաշքը: Կարդինալը նույնպես հայտնվեց իր շքախմբի հետ։ Արձանը գեղեցիկ էր։ Եվ բոլորը հիանում էին նրա կատարելիությամբ։ Բայց կարդինալը ասելիք ուներ, քանի որ սովոր էր հրահանգներ տալ։ Եվ դառնալով Միքելանջելոյին՝ նա ասաց.

-Ես սիրում եմ քո աշխատանքը: Միայն… հիմա, գիտե՞ք: Այդ տեղը այնտեղ, ուսը… Կարծում եմ՝ պետք է մի փոքր տաշել այն:

Ի՞նչ անել։ Վիճե՞լ կարդինալի՝ այս ամբարտավան, ինքնավստահ մարդու հետ։ Ո՛չ, չի կարելի դա անել: Չէ՞ որ երկրում ամեն ինչ կախված է նրա բարի կամքից։ Բայց նկարիչը նույնպես չէր կարող մեղանչել ներդաշնակության ու գեղեցկության դեմ։

Այդժամ Միքելանջելոն աջ ձեռքով վերցնում է մուրճը, իսկ ձախով՝  սայրն ու աննկատ մի բուռ մարմարի կտորներ։ Բարձրանալով աստիճաններով՝ նա սկսում է թակել՝ ձևացնելով, թե հարվածում է քանդակին, ապա ձեռքից թափում է մարմարի փոքրիկ կտորները։

Հետո նա իջնում է, դիտում քանդակն ու հարցնում կարդինալին․

-Հիմա լա՞վ է։

Կարդինալը կկոցում է աչքերը, ուշադիր նայում և ասում․

-Այո՛, այ հիմա սքանչելի է։

Աղբյուրը՝ այստեղ։

Թարգմանությունը ռուսերենից՝  Լիլիթ Բեշլիյանի, Քոլեջ, 2-րդ կուրս

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход /  Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход /  Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход /  Изменить )

Connecting to %s