Ածիկ

hqdefault

Հայքը հայոց աշխարհի տանիքն է: Մի անգամ ձմեռն այնպես պինդ նստեց այնտեղ, որ ոչ ոք գարուն, ամառ ու աշուն չտեսավ: Մարդիկ տներում փակվեցին, անասունները՝ գոմերում: Մոռացան և´ վար ու ցանքս, և´ արտ ու այգի: Սերմացու ցորնահատիկները սկսեցին  ուռչել և գիշերները տարօրինակ ձայներ հանել: Մարդիկ ստիպված ցորենի մի մասը  փռեցին սկուտեղների վրա: Ամեն օր մի քիչ ջուր էին ցողում,  խոնավացնում, որպեսզի «մեղմեն սերմացուի բարկությունը»:

Читать далее